Trochę historii:
Miasteczko Łeba powstało w XIII w. Panowały tam jednak bardzo trudne warunki życia więc nie było wówczas zbyt atrakcyjnym miejscem do założenia gospodarstwa. Atutem stało się strategiczne położenie przy ujściu rzeki, które interesowało Krzyżaków. W 1309 r. Zawładnęli oni Łebą oraz całym Pomorzem Gdańskim.
Łeba na przestrzeni lat zmagała się z wieloma przeciwnościami natury. W kronikach zanotowano ogromne powodzie w latach 1396, 1441, 1467,1497. 11 stycznia 1558 r. potężny sztorm na Bałtyku spowodował powódź, która wyrządziła tak wielkie zniszczenia, że mieszkańcy zdecydowali się zbudować nowe miasto w miejscu odległym o ok.2 km na południowy wschód od poprzedniego. I tak w 1570 r. kolejny atak morza zmusił mieszkańców do przeniesienia się do nowej Łeby, a opuszczone tereny wkrótce całkowicie pochłonął piasek wydmowy. Rok 1590 wiąże się ze zburzeniem kościoła św. Mikołaja. Stał on w centrum średniowiecznego miasteczka. Do dziś zachował się jedynie fragment muru tej budowli. Pomimo tego, iż osada została oddalona od morza życie mieszkańców nadal nie było łatwe. W XVIII w. postanowiono zbudować duży port na jeziorze Łebsko, w tym celu przekopano kanał przez mierzeję. Okazało się to przedsięwzięciem na owe czasy nierealnym, albowiem 4 marca 1799 fale morskie całkowicie zniweczyły pracę, rozniosły zgromadzone zapasy drewna, wyrzuciły na ląd statki. Mieszkańcy byli zmuszeni zaniechać budowy. Dopiero w drugiej połowie XX w. wybudowano mały port morski, służący głównie rybakom, uregulowano też brzegi rzeki.
Miasto zaczęło także pełnić rolę miejscowości letniskowej. Stało się to dzięki uzyskaniu połączenia kolejowego i drogowego i kolejowego z Lęborkiem.
Źródło danych informatora:
www.wikipedia.pl
www.leba.pl
www.weba.pl
